بيشتر مسئولين ومديران رده بالاي مملكتي فعلي و قبلي دوپاسپورته هستند و خودشان و فرزندانشان مشكلي براي خروج از كشور ندارند.

هنوز مردم وقتي رانندگي ميكنند انگاري  سوار بر اسب، وسط بيابان مي تازند.

هنوز اكثريت دختران و زنان تحصيلكرده امروزي  در قيد وبند اين هستند كه آيا لاك زدن وضو را باطل ميكند يا نه .

هنوز خيلي چيزها بد است ولي فقط براي مردم عادي .

هنوزخيلي ها فكر ميكنند ريشه همه مشكلات ما ازنظام ومسئولين و…است.

هنوزخيلي ها فكر ميكنند كه نشانه تمدن و آزادي اين است كه هيچ كاري بد نيست وهركاري توجيه دارد چون همه آزادند .

هنوزاكثريت مردم در جهل و نا آگاهي به سر مي برند.حتي اگر كارخانه خط توليد مدارك تحصيلي به سرعت هرچه تمامتر مشغول به كار باشد.

هنوز رشوه بيداد ميكند وخبري ازوجدان كاري نيست.

هنوز دختران وپسران جوان ما نميدانند واقعا چه الگوهايي را از غرب وشرق بايد به عاريت بگيرند و به كار بندند واغلب يا  فيلمها وسريالهاي دوزاري ملاك و الگوي رفتاري خصوصي و اجتماعي آنهاست يا قلم نويسندگان مذهبي با برداشتهاي صرف ديني بدون كاربرد در عصر فعلي و يا  به ظاهر روشنفكراني كه خود پايه هاي فرهنگي و اخلاقي درستي ندارند و برداشت تكامل نيافته و همراه با عقده هاي نهفته در درون  خود را در قالب انتقاد، بررسي، تحليل يا امثالهم به خورد جوانان ما مي دهند و نتيجه اين شده كه ازنظر فرهنگي در بدترين شرايط دوران تاريخ هستيم.

هنوزجوانان ما ميان خوب وبد سرگردان هستند.

ريشه همه مشكلات و نا بسامانيها درجهل و نا آگاهي وتنبلي وتن پروري مردم ايران است…

اگر بايد يك نيروي قهري از بالا به پايين همت كند و اين وضعيت نا بسامان را اصلاح نمايد آيا نتيجه چيزي جر ديكتاتوري خواهد بود؟ و اگر قرار است مردم خود به اصلاح خود و جامعه خود بپردازند چگونه است كه حكومت ومسئولين را ريشه اين عقب ماندگيهاي تاريخي ايران مي دانند؟

اطمينان دارم اگر مردمي آگاه در اين مملكت وجود داشتند و اكثريت با آنها بود  هيچگاه مديران ومسئولين نا لايق تاب و توان ادامه حكومت برآنها را نداشتند.

به راستي چه زماني مردم ايران دوران ِ  طولاني ِ تاريخي ِ جهل ونا آگاهي را پشت سر خواهند گذاشت.

مسيرتوسعه تنها با آگاهي وهمت همه مردم ايران ونه با هوچيگري هموار خواهد شد.  مردمي كه به جاي فرار بايستند و از جان مايه بگذارند واصلاح كنند كه به هرذره ذره اين خاك كه نگاه ميكنيم نيازمند اصلاحات فرهنگي و اجتماعي است…

مشكل ايران امروز ما در مرحله  اول نه قوانين است نه نوع حكومت است نه مديران و مسئولين نالايق است بلكه مشكل خود ما مردم هستيم.

اين مسئله را هر روز وهر شب با تمام وجود دوباره و دوباره با تمام وجود درك ميكنم.

نظاره گر اين صحنه ها، بحث هاي جامعه روشنفكري و گاه مبلغان تند بي خدايي، دين، مذهب، خداشناسي و حقانيت يا عدم حقانيت مهدي موعود و بشارت به ظهور، به مانند فيلمي با دور تند از مقابل ديدگانم عبور ميكند. بحث هاي روشنفكري محافل روشنفكري و سياست زده غير مذهبي از يك سو و ادعاهاي تند مذهبي و سياسي از سوي ديگر چقدر با حال و روز جامعه امروزي فاصله دارد؟ آيا ريشه اين جشنها و اعياد در اعتقادات مردم است يا صرفا بهانه اي براي جشن و پايكوبي و شايد هم نه اين و نه آن!؟

 در اين جامعه نيمه صنعتي ِ در حال ِ توسعه واقعا چه چيزي اهميت دارد؟ نيازمند چيست تا نفسي تازه كند؟ آيا سمبلهاي مذهبي كمكي براي بهتر نفس كشيدن خواهد بود؟ بايد اين نشانه ها و مضامين و بهانه هاي شادي حذف شود؟ چگونه مي توان جايگزين بهتر براي آن در نظر گرفت؟ آيا لزومي دارد يا ندارد؟ آيا با حذف اين اعياد جامعه نيمه صنعتي – نيمه مذهبي از درون تهي ميگردد؟  آيا ميتوان در جامعه اي مدرن  جايگاهي براي جشنهايي با ريشه مذهبي در نظر داشت؟

من نميدانم ..بايد هوشمندانه تر به اين مسائل توجه كرد!

همه به نوعي  از هر طبقه اجتماعي كه باشند درگيرند، همه كه مي گويم منظور قريب به اكثريت مردم ايران است. با اطمينان مي گويم بعد از عيد نوروز تنها روزهاييست كه چهره شهر و خيابانها يكپارچه حال و هواي مخصوص به خود دارد حتي شايد بتوان گفت اين دو روز از روزهاي عيدنوروز هم يكپارچه تر است.با قبول اين واقعيت كه اين آيين ها و مراسم عجين شده با فرهنگ ايراني است و در هيچ كجاي دنيا به جز ايران يافت نمي شود عزاداران حسيني و گروههاي مخالف آنها را مي توان دسته بندي نمود .

عزاداران

گروهها ي عزادار در پنج گروه تقسيم مي شوند ضمن اينكه تاثير چنداني در اصل قبول وجود اين واقعيت ندارند :

گروه اول، با تمسك به اين مراسم و بهره برداري هاي سياسي و اجتماعي به دنبال به دست آوردن وجهه و پايگاهي در جامعه هستند كه خود به سه دسته تقسيم مي شوند . دسته اول ، افرادي از طبقات پايين اجتماع كه به دنبال راه پيشرفت و ارتقا اجتماعي هستند.دسته دوم ، سر تا سر سال به دنبال منافع اقتصادي و كسب سود غير قانوني هستند و در اين دو روز با برگزاري مراسم و هيئت و نذري بدنبال تسويه حساب كردن با خدا و خلق خدا و حفظ وجهه اجتماعي خود مي باشند و پولهاي كلاني هم در اين چند روز محرم خرج مي كنند. دسته سوم، از قبل اين مراسم پولي به جيب زده و دكان خود را براي يكسال بعد بيمه مي كنند.

گروه دوم، افرادي مذهبي هستند و اين روزها با اعتقاد به امام حسين و راهش سعي مي كنند مراسم عزاداري برگزار كنند، نذري بدهند، سينه بزنند، دسته راه بندازند و به ياد حماسه عاشورا اشك مي ريزند و آنرا نمادي از آزادگي و مبارزه با ظلم مي دانند.

گروه سوم افرادي كه بدون هيچ دليل خاصي و از روي عادت سرگرم هستند در خيابان دسته تماشا مي كنند در هيئتها دور هم جمع مي شوند نذري ميل مي كنند، تا پاسي از شب بيدارهستند در خيابانها مي گردند و خوش مي گذرانند. اين گروه از دسته و سينه زني خوششان مي آيد.

گروه چهارم ، مردمي كه به هيچ وجه مذهبي نيستند اعتقاد خاصي هم ندارند از اين دو روز تعطيلي  به نحو احسن استفاده ميكنند و خوش ميگذرانند ، لباس سياه به تن مي كنند در هيئتها و مهمانيها شركت مي كنند حتما بايد نذري امام حسين را نوش جان كنند  چرا كه نذري امام حسين چيز ديگري است و خلاصه اين روزها در گيرند.

گروه پنجم ، مشتري اين بازار نيستند و اين روزها سرشان بي كلاه مي ماند.

منتقدان

در اين ميان گروههاي منتقد متفاوتي وجود دارند كه بدون هيچ قضاوتي آنها را بر ميشمرم و قضاوت را به خوانندگان واگذار ميكنم:

گروه اول، پرخاشگرانه، تند و سرشار از نفرت به طور علني اقدام به توهين و تمسخر نسبت اين جريان مي نمايند .اين گروه بسيار كوچك از اجتماع ايرانيان به نوعي نفرت خود را تخليه ميكنند بدون اينكه ديد درست و كاملي از واقعيت داشته باشند. اينها عامل بدبختي هاي خودشان و همه مردم ايرانرا در اين جريان ميبينند.

گروه دوم ، با انتقاد از اين مراسم و آيين هاي مربوط به آن سعي دارند با گروه اول عزاداران مقابله كنند.

گروه سوم، با انتقاد از اين مراسم و آيين ها با هدف آگاهي دادن به گروه دوم هستند.

گروه چهارم، سعي دارند آيين ها و مراسم مربوط به محرم را تا حد ممكن از خرافات،‌ اعتقادات و برداشتهاي غلط تاريخي پاك كنند اين گروه ريشه بدبختي هاي مردم ايران را در جهل و نا آگاهي مي دانند

گروه پنجم ، كاري به كار مردم ندارند گرچه  ريشه مشكلات و عقب ماندگي هاي ايران را در نا آگاهي، جهل و خرافات مي دانند ولي در سكوت و دورادور تنها نظاره گر هستند.

در نهايت  سوالاتي كه به ذهنم مي رسد را مطرح مي کنم . اگر روزي ريشه جهل و نا آگاهي خشك شود و بهره برداريهاي سياسي از عاشورا نشود آيا همچنان اين مراسم و آيين ها به صورت آگاهانه برگزار خواهد شد؟ آيا ميتوان به آن به چشم يك حماسه تاريخي نگاه كرد؟ آيا ريشه عقب ماندگي هاي مردم ايران در محرم و عاشورا  است؟ ايا در بردارنده منفعت اجتماعي است؟

اينها سوالاتي است كه گرچه پاسخ آنها به نظر ساده مي آيد ولي همچنان براي من بي پاسخ مانده اند.

از موزه ديدن كرديم و خارج شديم با كمال تعجب در طول مسير دو موزه ديگر  از جمله باغ موزه ايران را ديديم.. از آنروز تا بحال بجز بازديد از موزه موسيقي نكته اي كه مدام در ذهنم پرسه مي زند اينست كه موزه هاي ما واقعن مهجور باقي مانده اند حتي اهالي محله هم از وجود چنين موزه هايي باخبر نيستند، اينكه بازديد كننده و طرفداري هم ندارند…نتيجه اي كه ميخواهم بگيرم اينست: هنر نزد ايرانيان است و بس.

ازسوي ديگر صنعت هوايي در جهان در زمينه حفظ ايمني و رعايت اصول آن طي چند سال اخير رشد چشمگيري داشته است و آژانسهاي بين المللي و سازمانهاي جهاني در خصوص حفظ استانداردهاي اين صنعت به شدت جدي هستند. ايران نيز به عنوان يكي از اعضاي سازمان بين المللي هواپيمايي كشوري جهاني (ايكائو) پس از پيمان ورشو خود را متعهد نموده كه به قوانين آن پايبند باشد و به تازگي نيز توسط بازرسان سافا  مميزي شده ودر پي اين مميزي تعدادي از هواپيماهاي “ايران اير” از ورود به خاك اروپا منع شده اند تا در فرصت داده شده نسبت به رفع مغايرتها و ايمن نمودن هواپيماهاي خود اقدام نمايند.(سافا برنامه مميزي هواپيماهاي خارجي است كه وارد خاك اروپا مي شوند و هواپيمايي كشوري اتحاديه اروپا به عنوان متولي آن از ورود هواپيماهاي غير ايمن به خاك اروپا خودداري مينمايد).

همچنين ايران اير و ماهان به عنوان اعضاي ياتا موظفند كه رويه ها، مقررات و استاندارهاي تعيين شده از طرف ياتا(اتحاديه شركتهاي هواپيمايي) را رعايت نمايند و استانداردهاي تعيين شده ياتا تحت كتابي به تمام شركتهاي هواپيمايي عضو ابلاغ شده است . و مميزان آيوسا (IOSA) طي برنامه هاي مميزي از پيش تعيين شده، اين شركتها را مميزي نموده  و در صورت عدم احراز شرايط در زمينه رعايت اصول ايمني تعيين شده ، تعليق شده يا عضويتشان ملغي مي گردد و از منافع حاصل از عضويت، محروم خواهند شد.

اينگونه مميزي ها(SAFA,IOSA) طي چند سال اخيرتوسط سازمانهاي بين المللي(ياتا و هواپيمايي كشوري اروپا) طراحي و برنامه ريزي شده است و در سالهاي گذشته صنعت هواپيمايي در سطح جهان چنين تجربه اي را نداشته است . به اين ترتيب كليه كشورهاي عضو ملزم هستند تا پس از مميزي، گواهينامه هاي مربوطه را دريافت نموده  و از اين پس به طور مستمر تحت نظر برنامه هاي آديت خواهند بود. به عنوان مثال ايران اير به عنوان هواپيمايي حمل كننده پرچم ايران و هواپيمايي مادر، گواهينامه آيوسا را اخذ نموده به عبارتي عضويت خود را در ياتا مستحكم نموده،  وليكن استانداردهاي سافا را نداشته و تعدادي از هواپيماهاي ايران از پرواز به خاك اروپا محروم هستند . بديهي است در صورت عدم كسب شرايط لازم، سايرانواع هواپيما ها نيز به زودي از پرواز به خاك اروپا محروم خواهند شد.اين تصميم تنها به جهت حفظ ايمني شهروندان اروپايي اتخاذ گرديده است .

در حال حاضر دو فروند هواپیمای مسافربری کشورمان صبح امروز ناچار به فرود اضطراری در فرودگاه آتاتورک استانبول شدند.

به گفته مسئولين سياسي یکی از این دو هواپیما از نوع ایرباس 300 و حامل 209 مسافر و 18 خدمه  و از تهران عازم دوسلدورف بود که پس از ورود به حریم هوائی ترکیه با برج مراقبت فرودگاه استانبول ارتباط برقرار و درخواست فرود اضطراری کرد. هواپیمای مذکور در ساعت 10:02 صبح امروز به وقت محلی و در حالی‌که از موتور سمت چپ آن آتش و دود بر می‌خاست موفق به فرود اضطراری شد. هواپیمای دیگر از تهران عازم استکهلم بود که بدلیل بروز نقص فنی ساعت یازده و سی دقیقه به وقت محلی ناچار به فرود اضطراری در فرودگاه استانبول شد.

حادثه موتور يكي از خطرناكترين حوادث هوايي در جهان است و استانداردهاي سافا و آيوسا، شركتهاي مذكور را ملزم نموده اند تا گزارش حوادث خود را به مراجع ذيربط ارائه نموده و اقدامات اصلاحي انجام شده خود را نيز جز به جز گزارش نمايند ، در حال حاضر نيز اين حوادث را به شدت كنترل مي نمايند.

با توجه به فرسوده بودن ناوگان بخصوص موتور و قطعات موتور هواپيماهاي در اختيار ايران، وقوع چنين حوادثي دور از ذهن نيست.از طرفي اعلام  حوادث اينچنيني وپيامدها و تاثيرات متوالي ناخوشايندي كه به صنعت هواپيمايي ايران خواهند گذاشت به اندازه اي است كه امكان سياسي بودن آنرا به شدت كاهش مي دهد. چرا كه  سازمانهاي بين المللي از زاويه ايمني و حساسيت بسيار زياد برشركتهاي هواپيمايي ايراني اين مسئله را به شدت پيگيري خواهند نمود و با درخواست گزارشهاي دقيق امكان دروغ بودن اين حوادث به شدت كاهش ميابد.از سوي ديگر هزينه هاي اعلام حادثه و سانحه براي ايران به قدري زياد خواهد بود كه جبران آن هزينه و وقت زيادي را طلب مينمايد.

از طرف ديگر مقامات سياسي ايراني با بزرگنمايي و اعلام هر حادثه  و پوشش خبري آن در سطح جهاني مي توانند عوارض تحريم ها و صدمات ناشي از آنرا به جهانيان نشان دهند. چراكه بر اساس پيمان ورشو حفظ جان مسافرين از اهميت ويژه اي برخوردار بوده و افكار عمومي جهان قانع خواهند شد كه تحريم ها بر عليه ايران يك جانبه و غير انساني است.

حال اين سوال مطرح است كه پوشش وسيع رسانه اي اين حوادث تا چه حد سياسي است و تا چه ميزان از آن بهره برداري سياسي ميتوان نمود؟چه براي طرف ايراني چه براي طرف مقابل.

برخي افراد صرفنظر از عبادت و اعتقاد، دوست دارند روزه بگيرند و از آن به هر دليل لذت ميبرند. اينروزها واكنش هاي متفاوت و گاه بسيار تندي نسبت به روزه و روزه داري ديده مي شود. برداشتها و نظرات بيشتر سياسي  و برخاسته از مخالفتهاي مذهبي است . افرادي با جبهه گيري هاي تند، رمضان و روزه داري را زير سوال مي برند .

معتقدم روزه سنتي است كه ميتواند نقد و بررسي شود و نه محكوم و منفور، شايد بيشترين جبهه گيريها به نام “رمضان” بر ميگردد و اينكه يكي از ماههاي عربي است و به صورت خودكار مخالفت يك ايراني مخالف مذهب را بر مي انگيزد.

اين موضوع كاملا به محيط پيراموني كه از كودكي تجربه نموده ايم، برخوردي كه مذهب با ما داشته، خاطره اي كه از آن روي در ذهن داريم و صدمات مختلفي كه در اثر برخوردهاي مذهبي ديده ايم بستگي  دارد .

يكي از دوستان در مقابل اين سوال كه چرا روزه نميگيري اينگونه پاسخ داد:”من مشكل اعتقادي دارم و روزه نميگيرم” . واقعا مذهب و دين چگونه خود را بروز داده است كه اين چنين ما را از خود گريزان نموده است؟ پاسخ اين سوال را كما بيش هرشخص به نحوي ميدهد.

و اما به نظرميرسد اين روزها رمضان و روزه داري بيشتر از آنكه مربوط به مسائل اعتقادي باشد، در بر دارنده آداب و رسوم مخصوص اين ماه است. بيشتر شبيه يك كارناوال پر طرفدار است تا شبيه يك مراسم عبادي. مهمانيها ، سفره هاي رنگين، بازارچه هاي خيريه شبانگاهي، برنامه هاي تلويزيوني تفريحي و سريالهاي متعدد براي سرگرمي و… همه نشان از حال و هواي ديگري دارد.

در اين ميان طرح سوالاتي به شرح زير خالي از لطف نيست:

1- در صورت بازنشستگي نيروي انساني در اين 10 سال براي جايگزيني اين افراد چه پروسه اي طي خواهد شد؟

2- به نظر مي رسد اين طرح با پيش بيني عدم ايجاد رشد اقتصادي و توسعه در تمامي بخش ها ارائه شده است چرا كه با در نظر گرفتن رشد اقتصادي و توسعه فعاليتها ، نياز  بكارگيري نيروي انساني متخصص، ‌نيمه متخصص و حتي غير متخصص در تمامي بخش ها به وجود خواهد آمد.

3- آيا هدف، انتقال ادارات و شركتها به خارج از تهران است؟ در اينصورت نقطه هدف كجا است؟ و آيا اين انتقال نيروها به خارج از پايتخت در حال حاضر هم خواني با طرح انتقال پايتخت دارد؟

4- افرادي كه سالها خود و خانواده شان ساكن تهران هستند چه بايد بكنند؟ در حاليكه سيل مهاجرت از شهرستان ها به تهران همچنان ادامه دارد و اين طرح كمكي به كند شدن روند فعلي ميكند؟

5- بايد توجه داشت كه همه فعاليتها صرفا ستادي و اداري نيستند تا با كاهش تعداد نفرات شاغل،  سعي در افزايش بهره وري و كارايي داشته باشيم بلكه بسياري از مشاغل عملياتي و صف با اين طرح به شدت صدمه خواهند ديد.

به نظر مي رسد در نگاه اول اين طرح نشانگرعزم جدي جهت حل معضلات موجود در شهرستانها و ايجاد رشد همه جانبه در تمامي شهرهاي ايران و همچنين كاهش جمعيت در تهران است ولي با بررسي جزييات و ساير زواياي آن ، در اجرا به مشكلات جدي بر خواهد خورد.